ΣΕΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

  

Η Νότια Αμερική έχει πολύπλοκη τεκτονική δομή με τη σεισμοκή της δράση να επικεντρώνεται κυρίως κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού ωκεανού, κυρίως σε ανάστροφα ρήγματα όπου πραγματοποιείται η κατάδυση της πλάκας Νάζκα κάτω απο εκείνη της νοτίου Αμερικής. 

Η σχετική ταχύτητα των δύο πλακών είναι 9.3 cm/.

η υποβύθιση της πλάκας σχηματίζει την οροσειρλα των Άνδεων.

Η σεισμικότητα μίας περιοχής μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία ποσότητα της οποίας η τιμή είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερα είναι τα μεγέθη των σεισμών που συμβαίνουν σε αυτή και όσο μεγαλύτερη είναι η συχνότητα γένεσης των σεισμών αυτών.

εδώ φαίνονται οι σεισμοί μεγέθους πάνω απο 5.5 της κλίμακας Ρίχτερ.

 

Μάλιστα στη δεύτερη εικόνα φαίνεται μία ζωνώδης κατανομή των σεισμών με τους επιαφνειακούς να κατανέμονται στις ακτές όπου οι πλάκες "τρίβονται" και τους βαθείς να κατανέμονται βαθιά στο εσωτερικό της ηπείρου όπου ακριβώς απο κάτω βρίσκεται σε μεγάλο βάθος η καταδυόμενη πλάκα, γι αυτό και εκει υπάρχουν μόνο σεισμοί βάθους κυρίως.

Το γεγονός ότι δυτικά της Αμερικής βρίσκεται ένας μεγάλος και ανοιχτός ωκεανός, ο Ειρηνικός, και δεδομένου της έντονης τεκτονικής καταπόνισης της περιοχής, ευνοείται ο σχηματισμός τσουνάμι.

τα τσουνάμι που συγκλόνισαν τον κόσμο.

Γενικά ο Ειρηνικός Ωκεανός είναι μια περιοχή η οποία συγκλονίζεται συχνά από σεισμούς και από τσουνάμι. Πάνω από 1200 τσουνάμι έχουν αναφερθεί στον Ειρηνικό από το 47 π.Χ.  

Κύριες περιοχές είναι η Αλάσκα,η Καμτσάτκα και η Νότια Χιλή με υψηλότερο κίνδυνο:  

–Η Βόρεια Καλιφόρνια 

–Η Χαβάη

- Η Χιλή και γενικά το Περού

Περίπου 500.000 θάνατοι ανθρώπων από τσουνάμι έχουν αναφερθεί τα τελευταία 2.000 χρόνια.

Μεγάλα και καταστροφικά τσουνάμι συμβαίνουν κατά μέσο όρο κάθε 25 χρόνια. Τα μεγαλύτερα έλαβαν χώρα: 

–Χιλή 1960 

–Αλάσκα 1964

Το τσουνάμι που προκλήθηκε απο το μεγαλύτερο σεισμό που έχει γίνει στον πλανήτη μας , εκείνον της Χιλής στις 22 Μαϊου 1960 μεγέθους  Μw=9.6 προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στη Χαβάη ενώ διαδόθηκε και μέχρι της Ιαπωνία σε απόσταση δλδ μέχρι 17000 km.

Για να υπάρχει έγκαιρη προειδοποίηση σε περίπτωση τσουνάμι στην περιοχή του Ειρηνικού, ο ΝΟΑΑ (National Oceanic and Atmospheric Administration) έχει δημιουργήσει ένα κέντρο προειδοποίησης για τσουνάμι (Pacific Tsunami Warning Center). 

Αυτό αποτελείται από ένα διεθνές δίκτυο σεισμολογικών σταθμών και παλιρροιογράφωνσε όλη την πλατφόρμα του Ειρηνικού όπου οι πληροφορίες στέλνονται στο κέντρο που βρίσκεται στην Χαβάη. 

Επίσης μικρότερα κέντρα υπάρχουν στην Ιαπωνία,στην Καμτσατκα,στην Αλάσκα,στη Γαλλική Πολυνησία και στην Χιλή.

Όταν συμβεί ένας σεισμός κάπου στην περιοχή, το κέντρο αμέσως αρχίζει να αναλύει τα δεδομένα ψάχνοντας για σημάδια που να δείχνουν ότι ο σεισμός μπορεί να προκαλέσει τσουνάμι. Οι παλιρροιογράφοι επίσης παρακολουθούνται και αν ανιχνευθεί τσουνάμι μία ειδοποίηση στέλνεται σε όλες τις περιοχές των ακτών του Ειρηνικού. 

Χρειάζεται τουλάχιστον 1 ώρα μέχρι να αναλυθούν όλα τα δεδομένα και να εκδοθεί ειδοποίηση.

Μια πιθανή κατάρρευση του ηφαιστείου των Καναρίων Νήσων στη θάλασσα θα δημιουργούσε τσουνάμι το οποίο θα χτυπούσε τις αμερικανικές ακτές. Στις εικόνες φαίνεται η πορεία του κύματος 30 λεπτά μετά τη δημιουργία του, μία ώρα, τρεις ώρες και έξι ώρες, όταν θα έχει φθάσει στις ακτές. Πολλοί μιλούν για επανάληψη της καταστροφής της Ατλαντίδας...

Περισσότερα για το σχηματισμό των τσουνάμι δείτε εδώ.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΩΝ ΣΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Το 1784 ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έκανε αυτό θα γινόταν η πρώτη σύνδεση μεταξύ ηφαιστείων και παγκόσμιου κλίματος, όταν βρισκόταν στο Παρίσι ως ο πρώτος διπλωματικός εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Παρατήρησε πως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1873, το κλίμα ήταν ασυνήθιστα κρύο,

Αυτό που είχε παρατηρήσει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν βέβαια το αποτέλεσμα της ηφαιστειακής δραστηριότητας. Μια κολοσσιαία έκρηξη του ηφαιστειακού συστήματος Laki (μια αλυσίδα από ηφαίστεια στην οποία η λάβα ξεσπά μέσω μιας ρωγμής στο έδαφος και όχι από ένα συγκεκριμένο σημείο) στην Ισλανδία προκάλεσε αυτές τις διαταραχές. Οι εκρήξεις του Laki παρήγαγαν περίπου 14 κυβικά χιλιόμετρα από βασάλτη (λεπτή, μαύρη, ρευστή λάβα) κατά τη διάρκεια περισσοτέρων από οκτώ μηνών δραστηριότητας.

 Ακόμα σημαντικότερα από την άποψη του παγκόσμιου κλίματος ωστόσο, το συμβάν του Laki παρήγαγε επίσης ένα σύννεφο στάχτης που πιθανότατα είχε φτάσει μέχρι τη στρατόσφαιρα. Αυτό το σύννεφο προκάλεσε μια πυκνή καταχνιά στην Ευρώπη που σκοτείνιασε τον Ήλιο, ίσως μέχρι και τη Σιβηρία. Μαζί με τη σκόνη, το εκρηκτικό σύννεφο αποτελούνταν κυρίως από τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του θείου, υδροχλωρίου και αερίων υδροφθορίου. Τα αέρια συνδυάστηκαν με νερό στην ατμόσφαιρα και προκάλεσαν όξινη βροχή, καταστρέφοντας σπαρτά και σκοτώνοντας ζώα σε φάρμες. Οι συνέπειες, βέβαια, ήταν περισσότερο σοβαρές στην Ισλανδία, τελικά περισσότερο από το 75% των κτηνοτροφικών της ζώων και 25% του ανθρώπινου πληθυσμού της πέθαναν από λιμό ή από τις τοξικές επιδράσεις των νεφών που προήλθαν από τις εκρήξεις του Laki. 

Οι συνέπειες επέδρασαν όμως και πολύ μακρύτερα από την Ισλανδία. Θερμοκρασιακά δεδομένα από τις Ηνωμένες Πολιτείες υποδηλώνουν πως είχαν σημειωθεί ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα του 1783 1784. Στην ουσία, η θερμοκρασία μειώθηκε περίπου ένα βαθμό Κελσίου σε ολόκληρο το Βόρειο Ημισφαίριο. Αυτό ίσως να μη φαίνεται πολύ, αλλά είχε τεράστια αποτελέσματα σε όρους αποθεμάτων τροφής και στην επιβίωση των ανθρώπων του Βόρειου Ημισφαιρίου. Για σύγκριση, η παγκόσμια θερμοκρασία της πιο πρόσφατης Εποχής των Παγετώνων ήταν μόνο περίπου πέντε βαθμούς Κελσίου χαμηλότερα από τη θερμοκρασία αυτή.

 Το 1991 η έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο στις Φιλιππίνες, προκάλεσε την καταστροφή των παρακείμενων οικισμών, αλλά οι επιδράσεις του ηφαιστείου είχαν αντίκτυπο σε όλο τον κόσμο. Οι εκλύσεις χιλιάδων τόνων τέφρας του ηφαιστείου, μείωσαν την ένταση των ηλιακών ακτίνων.
Για τα πρώτα χρόνια μετά την έκρηξη, η θερμοκρασία παγκόσμια έπεσε κατά 0,5 βαθμούς Κελσίου. Γενικά, οι ηφαιστειακές εκρήξεις έχουν σημαντική επίδραση στο κλίμα, αλλά για μικρές χρονικές περιόδους

 Υπάρχουν πολλοί λόγοι που εξηγούν γιατί οι μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις έχουν τόσο εκτεταμένα αποτελέσματα στο παγκόσμιο κλίμα. Πρώτον, οι ηφαιστειακές εκρήξεις παράγουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα, ένα αέριο που είναι γνωστό ότι συμβάλλει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Τέτοια αέρια θερμοκηπίου παγιδεύουν τη θερμότητα που αντανακλάται από την επιφάνεια της γης σχηματίζοντας ένα είδος μόνωσης γύρω από τον πλανήτη. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι θεμελιώδες για την επιβίωσή μας διότι διατηρεί τη θερμοκρασία του πλανήτη μας σε μια βιώσιμη κλίμακα. 

Παρ' όλα αυτά, υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι η παραγωγή μας σε αέρια όπως το διοξείδιο του άνθρακα από την καύση φυσικών καυσίμων μπορεί να πιέζει ακόμα περισσότερο το σύστημα, έχοντας ως αποτέλεσμα την υπέρμετρη θέρμανση σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ηφαιστειακές εκρήξεις προσθέτουν διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, αλλά σε σύγκριση με την ποσότητα που παράγεται από ανθρώπινες δραστηριότητες, η επίδρασή τους είναι πρακτικά ασήμαντη: οι ηφαιστειακές εκρήξεις παράγουν περίπου 110 εκατομμύρια τόνους διοξειδίου κάθε χρόνο, ενώ οι ανθρώπινες δραστηριότητες παράγουν περίπου 10.000 φορές περισσότερη ποσότητα.

Η κατά πολύ σημαντικότερη κλιματική επίδραση των ηφαιστείων οφείλεται στην παραγωγή ατμοσφαιρικής καταχνιάς. Οι στήλες από μεγάλες εκρήξεις εκτοξεύουν σωματίδια στάχτης και πλούσια σε θείο αέρια στην τροπόσφαιρα και τη στρατόσφαιρα και τα σύννεφα αυτά μπορούν να περικυκλώσουν τη γη μέσα σε βδομάδες της ηφαιστειακής δραστηριότητας. Τα μικρά σωματίδια της στάχτης μειώνουν την ποσότητα του ηλιακού φωτός που φτάνει στην επιφάνεια της γης και μειώνουν τις μέσες παγκόσμιες θερμοκρασίες. Τα θειικά αέρια συνδυάζονται με νερό στην ατμόσφαιρα και σχηματίζουν όξινα αεροζόλ που επίσης απορροφούν την εισερχόμενη ηλιακή ακτινοβολία και τη στέλνουν πίσω στο διάστημα.

Η στάχτη και τα σύννεφα από αέρια και νερό που προέρχονται από μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις διασπείρονται γρήγορα μέσα στην ατμόσφαιρα. Στις 26 και 27 Αυγούστου του 1883, το ηφαίστειο Κρακατόα εξεράγη σε ένα καταστροφικό συμβάν που εκτόξευσε περίπου 20 κυβικά χιλιόμετρα υλικού σε μια στήλη που ήταν περίπου 40 χιλιόμετρα ψιλή. Αμέσως επήλθε σκοτεινιά στα γειτονικά νησιά της Ινδονησίας, στην Ιάβα και τη Σουμάτρα. Λεπτά σωματίδια ωστόσο, παρασύρθηκαν από τα ατμοσφαιρικά ρεύματα προς τη Δύση. Μέχρι το απόγευμα της 28ης Αυγούστου, η καταχνιά από την έκρηξη στο Κρακατόα είχε φτάσει στη Βόρεια Αφρική και μέχρι την 9η Σεπτεμβρίου είχε κυκλώσει τη γη, κάνοντας τον γύρο μερικές ακόμα φορές πριν καθαρίσει από την ατμόσφαιρα.
Αρχικά, οι επιστήμονες πίστευαν πως τα ηφαιστειακά σύννεφα στάχτης στη στρατόσφαιρα ήταν εκείνα που είχαν την κύρια επίδραση στις παγκόσμιες θερμοκρασίες. 

Η έκρηξη του ηφαιστείου El Chichon στο Μεξικό όμως, άλλαξε αυτή την άποψη. Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Αγίας Ελένης είχε μειώσει τις παγκόσμιες θερμοκρασίες κατά περίπου 0,1 βαθμό Κελσίου. Η κατά πολύ μικρότερη έκρηξη του El Chichon αντίθετα, είχε τρεις με πέντε φορές μεγαλύτερο αποτέλεσμα παγκόσμιας θερμοκρασιακής μείωσης. Παρά το μικρότερο σύννεφο στάχτης, το El Chichon εκτόξευσε περισσότερο από σαρανταπλάσια ποσότητα αερίων που ήταν πλούσια σε θείο από όσα είχαν εκτοξευθεί από το ηφαίστειο του όρους της Αγίας Ελένης, κάτι που αποκάλυψε ότι ο σχηματισμός θειικών αεροζόλ στην ατμόσφαιρα έχει πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα στις παγκόσμιες θερμοκρασίες από την ποσότητα στάχτης που παράγεται σε μια έκρηξη. Τα θειικά αεροζόλ φαίνεται ότι χρειάζονται αρκετά χρόνια για να φύγουν από την ατμόσφαιρα, κάτι που είναι ένας από τους λόγους που τα αποτελέσματά τους είναι τόσο εκτεταμένα και έχουν τόσο μεγάλη διάρκεια.

Οι μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις έχουν πρόσθετα κλιματικά αποτελέσματα πέρα από τη μείωση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και την όξινη βροχή. Η στάχτη και τα αέρια που διατηρούνται στην ατμόσφαιρα διασπούν το φως στο ερυθρό μήκος κύματος, έχοντας συχνά ως αποτέλεσμα υπέροχα χρωματιστά ηλιοβασιλέματα και ξημερώματα σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα εντυπωσιακά οπτικά αποτελέσματα του σύννεφου της έκρηξης στο Κρακατόα το 1883 παρατηρήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο και πιθανότατα ενέπνευσαν πολλούς καλλιτέχνες και συγγραφείς στο έργο τους. Οι φωτοβόλες, παλλόμενες αντανακλάσεις του ερυθρής γραμμής στον ορίζοντα κατά τη Δύση του Ηλίου στον Τάμεση του Λονδίνου, που αποτυπώνονται από τον βρετανό ζωγράφο William Ascroft για παράδειγμα, ίσως να έχουν εμπνευστεί από το αποτέλεσμα της έκρηξης του Κρακατόα.

 Το 1815, το ινδονησιακό ηφαίστειο Tambora προώθησε περισσότερη στάχτη και αέρια στην ατμόσφαιρα από οποιαδήποτε άλλη έκρηξη στην ιστορία και είχε ως αποτέλεσμα σημαντική ατμοσφαιρική ψύξη σε παγκόσμια κλίμακα, παρόμοια με του Κρακατόα μερικές δεκαετίες αργότερα.

•  Η αντίστροφη σχέση του κλίματος με τις ηφαιστειακές εκρήξεις:

 Ερευνητές του GEOMAR Helmholtz Centre for Ocean Research Kiel, σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, διαπίστωσαν, εκτός την επίδραση των ηφαιστείων στο κλίμα της γης, και μία αντίστροφη σχέση: το κλίμα επηρεάζει την ηφαιστειακή δραστηριότητα.

 Οι ερευνητές, ανακάλυψαν ισχυρές ενδείξεις για αυτή τη σχέση από ηφαιστειακές εκρήξεις που έγιναν στον Ειρηνικό Ωκεανό πριν από περίπου 1 εκατομμύρια χρόνια.
Τα βασικά στοιχεία προέκυψαν από την έρευνα με τίτλο: Fluids and Volatiles in Subduction Zones (SFB 574). Για περισσότερο από 10 χρόνια, μέσω του παραπάνω προγράμματος, γίνονται παρατηρήσεις και μετρήσεις των στρωμάτων τέφρας στον πυθμένα των ωκεανών, από εκρήξεις των τελευταίων 460.000 χρονών. Κατά την εξέταση των δειγμάτων εμφανίστηκαν συγκεκριμένα μοτίβα. Υπήρχαν περίοδοι όπου εμφανίζονταν ιδιαίτερα αυξημένες ηφαιστειακές εκρήξεις. Η σύγκριση των περιόδων αυτών με την αντίστοιχη κλιματική ιστορία, παρουσίαζε σημαντική ταύτιση. Οι περίοδοι αυξημένης ηφαιστειακής δραστηριότητας, συνεχίζονται με αύξηση της θερμοκρασίας και μείωση των πάγων.

Για να διευρύνουν το σκοπό των ερευνών, οι επιστήμονες μελέτησαν και άλλους πυρήνες γεωτρήσεων που είχαν ληφθεί από το πρόγραμμα International Integrated Ocean Drilling Program (IODP), όπως και από προηγούμενα προγράμματα. Με αυτό τον τρόπο, κατέγραψαν την ιστορία της γης για περίπου 1 εκατομμύριο χρόνια. Οι ερευνητές ανακάλυψαν με χρήση υπολογιστικών μοντέλων ότι σε περιόδους θέρμανσης του πλανήτη, οι πάγοι λιώνουν με γρήγορους ρυθμούς ενώ το βάρος των ηπείρων μειώνεται αλλά το βάρος των ωκεάνιων πλακών αυξάνει. Κάτι τέτοιο όμως αλλάζει το καθεστώς των τάσεων στο μανδύα της γης, ανοίγοντας νέα σημεία εισόδου μάγματος στην επιφάνεια της γης.

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΥΦΩΝΩΝ ΜΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΗΣ ΣΕΙΣΜΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ

Η καταγραφή των τυφώνων με τη βοήθεια στοιχείων από καταγραφές μικροσεισμών τοπικής κλίμακας είναι ένα θέμα που απασχόλησε πολλές επιστημονικές ομάδες και οι οποίες ανέπτυξαν διάφορα μοντέλα που ερμηνεύουν την πιθανή συσχέτιση των δυο φαινομένων.

Αμερικανοί  επιστήμονες χρησιμοποίησαν ετήσιες καταγραφές της δραστηριότητας τυφώνων-σεισμών στο ΒΔ Ειρηνικό. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κυκλωνική δραστηριότητα αυξάνεται σε διαδοχικές εποχές, η συνολική δραστηριότητα μειώνεται ενώ η συνολική ενέργεια των αδύναμων σεισμών  αυξάνεται συγχρόνως. Στη συνέχεια θα αναπτυχθεί το μοντέλο και πως οι επιστήμονες κατέληξαν στα συμπεράσματα αυτά.

Η κινητική ενέργεια ενός μέτριου τροπικού κυκλώνα εκτιμάται σε 10¹⁸ J ενώ στις ίδιες τιμές εκτιμάται η συνολική σεισμική ενέργεια στη γη ετησίως.

Στα στρώματα του γήινου φλοιού που βρίσκονται υπό την επίδραση των τροπικών κυκλώνων σχηματίζονται μικροσεισμοί που καταγράφονται πάντα σε σεισμογράμματα.  Σε πολλές περιπτώσεις η ένταση και η εξασθένιση των μικροσεισμών σχετίζεται με την ένταση των κυκλώνων, γι’ αυτό αρχικός στόχος για τη διερεύνηση των μικροσεισμών είναι ο προσδιορισμός της πηγής τους.

Είναι πολύ εύκολο να συσχετίσουμε σε μια περιοχή την πιθανή επίδραση τροπικών κυκλώνων με τη δημιουργία μικροσεισμών. Ωστόσο πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν η γενική δυναμική των κυκλώνων και η σεισμική ένταση. Σ’ ένα   κυκλώνα, η δύναμη δίνει περισσότερες πληροφορίες από την ενέργεια. Συχνά κυκλώνες με διαφορετική δύναμη ανάπτυξης έχουν παρόμοιες κινητικές ενέργειες.

Όταν μελετάμε κυκλώνες δεν γνωρίζουμε ακριβώς πώς να χρησιμοποιήσουμε το ενεργητικό ποσοστό κάθε περιοχής που αυτοί δρουν. Έτσι, μπορούμε μόνο να προσδιορίσουμε τη διάρκεια δράσης τους με τη βοήθεια της ενέργειας που δίνουν. 

Με τη χρήση μετεωρολογικών δεδομένων μπορούμε να προσδιορίσουμε τη χωρική κατανομή της ολικής ενέργειας που δίνουν (συντεταγμένες του κέντρου του κυκλώνα, ταχύτητα ανέμων, ατμοσφαιρική πίεση στο κέντρο).

Η  ετήσια σεισμική ενέργεια (Εs) που καθορίζεται για κάθε ημερολογιακό έτος (1955-2004) είναι το άθροισμα των ενεργειών των σεισμών που έχουν τα κέντρα τους στην περιοχή δράσης των κυκλώνων. Στο πείραμα η ενέργεια υπολογίστηκε από τα επιφανειακά σεισμικά κύματα με τη σχέση Εs=11,8+1,5Μ, όπου Μ το μέγεθος των σεισμών. Επειδή το 1955 ξεκίνησαν οι υπολογισμοί, πριν το 1979 έχουμε αξιόπιστες πληροφορίες για Μ≥6, ενώ από τότε και μετά έχουμε και για Μ<6.

Στην προηγούμενη εικόνα γίνεται σύγκριση της δυναμικής των κυκλώνων και της σεισμικής ενέργειας για το χρονικό διάστημα 1955 έως 2004. Και για τα δυο διαγράμματα η διάρκεια μεταξύ των δυο κορυφών είναι 22-24 έτη.

Το γράφημα της σεισμικής ενέργειας δείχνει μια υστέρηση 5-6 ετών σε σχέση με τη δυναμική των κυκλώνων. Λαμβάνοντας αυτά υπ’ όψιν και τους σεισμούς Μ≥6, ο συντελεστής συσχέτισης των δυο γραφημάτων είναι μέγιστος και ίσος με 0.73, δηλαδή η ομοιότητα των δυο διαφορετικών φυσικών μεγεθών είναι ενδιαφέρουσα. Υποθέτουμε λοιπόν ότι η σεισμική ενέργεια είναι πιθανόν αποτέλεσμα της κυκλωνικής δραστηριότητας σε κάποιο βαθμό.

Ωστόσο αυτή η συσχέτιση δεν μπορεί να εξακριβωθεί αν δεν είναι γνωστή η κατάσταση του φλοιού. Ο οριακά αδύναμος φλοιός ακόμα και με αδύναμο τυφώνα μπορεί να δώσει μικροσεισμική δραστηριότητα.

Η σύγκριση των προηγούμενων διαγραμμάτων δείχνει ότι η ολική σεισμική δραστηριότητα μειώνεται με την αύξηση της δραστηριότητας των κυκλώνων αλλά το ποσοστό της ολικής σεισμικής ενέργειας των αδύναμων μικροσεισμών αυξάνεται ταυτόχρονα. Η επίδραση σε περιοχές με αδύναμο φλοιό, που είναι σε οριακή κατάσταση με άλλα λόγια, μπορεί να παράγει ένα σμήνος μικρού μεγέθους μικροσεισμούς, γεγονός που μειώνει τη συσσώρευση τάσεων προς εκδήλωση μεγάλου μεγέθους σεισμό.

Όταν η κυκλωνική δραστηριότητα μειώνεται, η συσσώρευση τάσεων επιταχύνεται.

Στη Νότια Καλιφόρνια, με αφορμή τα χτυπήματα του τυφώνα Κατρίνα, οι επιστήμονες έφτιαξαν ένα δίκτυο παρακολούθησης της σεισμικής δραστηριότητας αποτελούμενο από 150 σεισμικούς σταθμούς.

Με κόκκινο φαίνεται η διάδοση των επιφανειακών κυμάτων, με πράσινο τα επιμήκη κύματα, με μπλε η πορεία του τυφώνα και με κύκλο το σημείο όπου ο τυφώνας έφτασε το επίπεδο 5.                                                                                                      

Εδώ  οι επιστήμονες είχαν περισσότερα δεδομένα λόγω του πυκνού δικτύου παρακολούθησης. Γι ‘αυτό το λόγο ανέπτυξαν ένα διαφορετικό μοντέλο το οποίο μπορεί να δώσει μέσα από φάσματα την θέση από την οποία προέρχονται τα επιμήκη κύματα και τα επιφανειακά. Δηλαδή μπορούν να δώσουν τη θέση και τη χρονική στιγμή που ο τυφώνας χτυπά στη στεριά.

Οι εικόνες αριστερά δείχνουν τα επιμήκη κύματα και τις συχνότητες τους και οι εικόνες δεξιά τα αζιμούθια από τα οποία προέρχονται τα κύματα.  Δεδομένα από 7 λεπτα διαστήματα στις 28-29 Αυγούστου.

Από τα προηγούμενα φάσματα μπορούμε να διακρίνουμε τη συχνότητα των επιμήκων κυμάτων (κοκκινωπά χρώματα αριστερά), τη χρονική στιγμή που δημιουργήθηκαν, δηλαδή τη στιγμή που ο τυφώνας χτυπούσε τη στεριά ( άξονας χ) αλλά και το αζιμούθιο προέλευσης ( κυανά χρώματα δεξιά). Εδώ τα κυανά χρώματα αντιστοιχούν στον Κόλπο του Μεξικού.

Ένα άλλο μοντέλο παρακολούθησης προτάθηκε ύστερα από επεξεργασία δεδομένων του τυφώνα Andrew στην ίδια περιοχή και βασίστηκε στις ταχύτητες του ανέμου.

Εδώ φαίνεται η πορεία του τυφώνα, ενώ με κόκκινο φαίνονται τα σημεία όπου το όριο της ταχύτητας ξεπεράστηκε. Οι απεικονίσεις είναι ανά 6ωρο και το μέγεθος του κάθε κύκλου δείχνει το πλάτος της μακροσεισμικής ψευδοδύναμης